Strona główna Archiwalne ale ciągle przydatne Kabotaż w UE od 14 maja 2010r – zasady realizacji kabotażu rzeczy...

Kabotaż w UE od 14 maja 2010r – zasady realizacji kabotażu rzeczy w oparciu o przepisy

48
PODZIEL SIĘ

Nowe przepisy regulujące wykonywania transportu drogowego w Europie zawarte w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, mają zastosowanie od dnia 4 grudnia 2011 r.

Wyjątek stanowią art. 8 i 9 w/w rozporządzenia, dotyczące przewozu kabotażowego, które mają zastosowanie od dnia 14 maja 2010 r.
Przewozy kabotażowe stanowią świadczenie usług przez przewoźników w państwie członkowskim, w którym nie mają siedziby, i nie powinny być zabronione, jeżeli nie stanowią wykonywania i prowadzenia stałej i ciągłej działalności w tym państwie członkowskim.


Jak podaje art. 8 ust. 1 w/w rozporządzenia, każdy przewoźnik wykonujący zarobkowy drogowy przewóz rzeczy, posiadający licencję wspólnotową, którego kierowca, jeśli jest obywatelem państwa trzeciego, posiada świadectwo kierowcy, jest uprawniony do wykonywania przewozów kabotażowych.

O ile przepisy wspólnotowe nie stanowią inaczej, wykonywanie przewozów kabotażowych podlega przepisom ustawowym, wykonawczym i administracyjnym przyjmującego państwa członkowskiego w następujących kwestiach:

a) zasad dotyczących umowy przewozu;
b) masy i wymiarów pojazdów drogowych;
c) wymogów związanych z przewozem określonych kategorii rzeczy, w szczególności rzeczy niebezpiecznych, szybko psujących się artykułów żywnościowych oraz żywych zwierząt;
d) czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku kierowcy;
e) podatku od wartości dodanej (VAT) od usług transportowych.
Masa i wymiary mogą, w odpowiednich przypadkach, przekraczać wartości obowiązujące w państwie członkowskim siedziby przewoźnika, jednak w żadnym przypadku nie mogą przekraczać limitów ustalonych przez przyjmujące państwo członkowskie dla ruchu krajowego lub charakterystyki technicznej podanej w dowodach, o których mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, o których mowa powyżej, są stosowane wobec przewoźników niemających siedziby w danym państwie członkowskim na tych samych warunkach, jakie obowiązują przewoźników posiadających siedzibę w przyjmującym państwie członkowskim. Celem przyjętego rozwiązania jest zapobieganie wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby.
Aby zapobiec prowadzeniu stałej i ciągłej działalności w państwie członkowskim, konieczne jest ścisłe określenie przepisów poprzez doprecyzowania takich kryteriów jak częstotliwość przewozów kabotażowych i okres w którym mogą być wykonywane.
Przewoźnicy drogowi zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 2 w/w Rozporządzenia uprawnieni są do wykonywania tym samym pojazdem lub, w przypadku zespołu pojazdów, pojazdem silnikowym tego zespołu, do trzech przewozów kabotażowych będących następstwem transportu międzynarodowego z innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego do przyjmującego państwa członkowskiego.
Ostatni rozładunek rzeczy w trakcie przewozu kabotażowego przed opuszczeniem przyjmującego państwa członkowskiego musi mieć miejsce w ciągu siedmiu dni od ostatniego rozładunku w przyjmującym państwie członkowskim, w ramach dostawy rzeczy.
W terminie, o którym mowa powyżej, przewoźnicy mogą wykonywać niektóre lub wszystkie przewozy kabotażowe dozwolone zgodnie z opisanymi wyżej warunkami, w którymkolwiek państwie członkowskim, pod warunkiem że są one ograniczone do jednego przewozu kabotażowego na państwo członkowskie w ciągu trzech dni od wjazdu bez ładunku na terytorium tego państwa członkowskiego.
Krajowe drogowe przewozy rzeczy wykonywane w przyjmującym państwie członkowskim przez przewoźnika niemającego siedziby w tym państwie, uznaje się za zgodne z rozporządzeniem, jeśli przewoźnik jest w stanie przedstawić wyraźny dowód potwierdzający przewóz w przychodzącym ruchu międzynarodowym oraz każdy kolejny wykonany przewóz kabotażowy.
Dowód, o którym mowa, obejmuje następujące dane dla każdego przewozu:
a) nazwę, adres i podpis nadawcy;
b) nazwę, adres i podpis przewoźnika;
c) nazwę i adres odbiorcy, jak również po dokonaniu dostawy – jego podpis oraz datę;
dostawy rzeczy;
d) miejsce i datę odbioru rzeczy oraz miejsce ich przeznaczenia;
e) nazwę będącą w powszechnym użyciu określającą charakter rzeczy oraz metodę pakowania, a także, w przypadku rzeczy niebezpiecznych, ich ogólnie przyjętą nazwę oraz liczbę opakowań i ich specjalne oznaczenia oraz numery;
f) masę brutto rzeczy lub ich ilość określoną w inny sposób;
g) numery rejestracyjne pojazdu silnikowego i przyczepy.

Aby wykazać, że określone warunki zostały spełnione, nie są wymagane żadne dodatkowe dokumenty poza wyżej wymienionymi.

 

Mariusz Miąsko

Prezes Kancelarii Prawnej Viggen sp.j.

 

Niniejszy dokument podlega ochronie prawnej na mocy ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (ustawa z dnia 4 lutego 1994 r., Dz. U. 06.90.631 z późn. zm.).

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here